Wiosna to okres, w którym gwałtownie nasilają się objawy alergii u wielu chorych dzieci. Uporczywy, wodnisty katar z częstym kichaniem, świąd nosa i spojówek, męczący kaszel, a nawet duszność to typowe objawy uczulenia na pyłek drzew. Najczęściej uczula pyłek olchy, leszczyny i brzozy. Pierwsze symptomy choroby alergicznej mogą wystąpić już końcem stycznia, nasilają się stopniowo w lutym i marcu, aby w kwietniu – w okresie pylenia brzozy – osiągnąć apogeum. Jednak nie tylko pyłek drzew wywołuje objawy alergii na wiosnę. W tym okresie zwiększa się także ekspozycja na alergeny roztoczy kurzu domowego.
Dzieci uczulone na roztocze mają przewlekły, śluzowo-wodnisty katar z napadami kichania, zwłaszcza rano, z obrzękiem małżowin nosowych uniemożliwiającym całkowite oczyszczenie nosa. Częściej niż w przypadku innych uczuleń, alergia na roztocze wiąże się z rozwojem astmy. Stała stymulacja przez alergeny zapalenia w drogach oddechowych nasila objawy nadreaktywności drzewa oskrzelowego objawiające się świszczącym oddechem lub kaszlem po wysiłku, czy w czasie głośnego śmiechu. Alergia, zarówno na roztocze, jak też na pyłek drzew może być również przyczyną nagłej duszności, niekiedy zagrażającej wystąpieniem niewydolności oddechowej wymagającej szybkiej hospitalizacji. Tak dużemu nasileniu objawów astmy sprzyjają częste w okresie wiosennym infekcje wirusowe górnych i dolnych dróg oddechowych. Infekcje i alergia nakładają się na siebie, co doprowadza do znacznego wzmocnienia objawów klinicznych. Leczenie chorób alergicznych jest wielokierunkowe, obejmuje m.in. immunoterapię alergenową, niesedatywne leki przeciwhistaminowe nowej generacji, leki antyleukotrienowe oraz glikokortykosteroidy donosowe i wziewne.
Immunoterapia alergenowa jest jedyną przyczynową metodą leczenia chorób alergicznych. Szczepionkę stosuje się w formie zastrzyków podawanych w gabinecie alergologicznym co 4 -6 tygodni lub w formie kropli podjęzykowych podawanych codziennie w domu przez wiele lat. Leki antyhistaminowe II generacji pozbawione są – chociaż nie wszystkie- działania nasennego oraz kardiotoksycznego i są naturalnym leczeniem objawowym. Leki antyleukotrienowe, których głównym przedstawicielem jest montelukast, podajemy zwłaszcza pacjentom równocześnie chorym na alergiczny nieżyt nosa i astmę. Natomiast najsilniejszymi lekami stosowanymi w przewlekłym alergicznym nieżycie nosa są glikokortykosteroidy donosowe. Podając je musimy zwracać uwagę na biodostępność, czyli działanie systemowe tych preparatów. Leczeniem kompleksowym chorób alergicznych powinien się zajmować alergolog.
