Hura! Leczymy w domu!!

Wizyta u dr Bartosiewicza była super. Najważniejsze i najcudowniejsze było pozwolenie na dalsze leczenie dziewczynek w domu. Doktor pochwalił decyzję o antybiotykach oraz ich dobór. I zweryfikował diagnozę: Iga nie miała żadnego zapalenia płuc. Ani oskrzeli. Oczywiście zaznaczył, że być może zmiany w tych narządach wystąpiły, lecz po leku błyskawicznie zaczęły się cofać. Jest jednak możliwe – i ja do tej wersji się przychylam - że pediatra usłyszał w płucach echo od alergii i astmy i wziął je za początki zapalenia (bo Iga była badana przed podaniem leków na astmę).
Z tego wynika wniosek praktyczny dla rodziców małych astmatyków: przed badaniem dziecka należy podać mu leki na astmę oraz przypominać pediatrom z całą mocą, na co dziecko jest chore. Upewniać się, że lekarz nie bierze mylnie astmatycznych świstów w płucach za ich zapalenie. Jeśli bowiem pediatra się pomyli organizmy naszych i tak biednych maluszków będą dodatkowo i bezzasadnie katowane antybiotykami. W przypadku, gdy pediatra upiera się przy antybiotyku warto skonsultować diagnozę. Ot, taka złota myśl matki astmatyczki mnie naszła dziś o poranku.

Kontynuując opowieść: zapalenia płuc Igusia szczęśliwie nie miała, miała natomiast, czego nasz pediatra nie zauważył, początek zapalenia ucha prawego. Być może dotkliwy ból głowy, gardła, kości, mięśni i bardzo wysoka gorączka były objawem początków tegoż zapalenia. Niemniej jednak antybiotyk, który przyjmowała był trafiony również w przypadku takiego rozpoznania i zalecono nam kontynuowanie terapii. 

Polusia natomiast miała zapalenie oskrzeli oraz początek zapalenia płuc – doktor wyłapał pierwsze trzaski. Jak duże były te zmiany określiłoby jedynie zdjęcie rentgenowskie. Nie było to jednak tak bardzo istotne, gdyż zastosowane leczenie lekarz ocenił jako prawidłowe i należało je kontynuować. Polcia nie miała problemu z przyjmowaniem lekarstwa, dużo piła, ładnie jadła i doktor zdecydował, że zostaje w domu. Oczywiście z zastrzeżeniem, że jeśli któraś dziewczynka zacznie gorzej kaszleć i ponownie gorączkować powyżej 38 stopni, marudzić czy słaniać się pomimo antybiotyku, mamy natychmiast jechać do szpitala na Działdowską. Pan doktor czeka tam na nas do godziny 14.00 każdego dnia, zaś w piątek jest wręcz na długim dyżurze. Od wejścia mamy zgłaszać, że jesteśmy jego podopiecznymi. Zaczniemy wtedy od badań krwi i rentgena oraz ustalimy co dalej. I nawet w takim przypadku wcale nie musi się to skończyć hospitalizacją. Pożegnaliśmy się z „surowym” przykazaniem, by być dobrej myśli.