Robimy USG przezciemiączkowe

Tuliłam i karmiłam Politkę, tata i Rafał bawili się gdzieś z Igą, radosną pomimo gorączki, a moja mama patrzyła na mnie takim smutnym spojrzeniem z cyklu: "dziecko cierpi, a serce matki krwawi". Tak więc zaraz się wzruszyłam własnym losem i łzy mi zaczęły płynąć. Wtedy poprosili nas do gabinetu.
Weszłam na wstrzymanym oddechu. Pola spała i jadła. Nie oddychając zapytałam, czy może dalej tak sobie jeść. Mogła. Wtedy drzwi się otworzyły i wpadł mój tata pod pretekstem, że zapomniałam przykrywki na butelkę. Powiedziałam, że nie jest potrzebna i poprosiłam, żeby wyszedł. On postanowił nie usłyszeć i twardo stał w drzwiach zdecydowany poznać diagnozę jako pierwszy. Ponaglony wycofał się z ociąganiem, biedaczek.Zobaczyłam na ekranie wnętrze mojej kochanej polusiowej główki i całkiem długo - około 3 zdjęcia - wytrzymałam wraz z lekarzem w nabożnym milczeniu. W końcu pękłam:
- Panie doktorze, mogę zapytać??  NO I CO!???!!!!

A on okazało się właśnie skończył badanie i mówi:
- Wszystko jest w najdoskonalszym, najlepszym porządku. Wszystko dobrze.

Płakałam rzęsiście już przy zamykaniu drzwi. I wołałam do mojej rodziny:
- Wszystko w porządku!!! – szlochając w niebogłosy.
- Ja wiedziałem - obraził się mój mąż i wrócił do bawienia Igi.  Niunię ta sytuacja wyraźnie przerastała, więc gdy ja się miotałam, to właściwie cały czas udawała, że mnie i Poli nie widzi. Starała się być zajęta i całe szczęście.

Potem siedziałam na kanapie, Polka spała w mych ramionach, mama i tata mnie przytulali i mówili różne rzeczy charakterystyczne w takich sytuacjach, a ja ryczałam i ryczałam. Po pożegnaniu z rodzicami kontynuowałam, nie mogłam nawet przez to płakanie porozmawiać z moją przyjaciółką Asiusią.
Tymczasem dojechaliśmy na miejsce, gdzie zostawiliśmy samochód męża. Rozdzieliliśmy się. Ja wracałam busem z dziewczynkami, a Raf pojechał zrobić zakupy, bo nic w domu nie było. Jechałam jak automat, ale sytuację zagrożenia na drodze stworzyłam tylko raz. Ale to dlatego, że tamten kierowca był niewspółpracujący, a ja, jako że dużo od niego busem większa, po prostu go zignorowałam.

Jak łatwo się domyślić nie jest to koniec historii.