Zmęczeni wiosną

Najgorsze jest to, że w naszym przypadku eksperyment z dobraniem odpowiedniej dawki leku trwał przez kilka niekończących się, długich miesięcy. Zaczęliśmy od małej, jak się okazało nieskutecznej dawki leku. Stopniowo znacznie ją zwiększyliśmy, a następnie, każdorazowo po ustabilizowaniu się objawów astmy próbowaliśmy ją zmniejszać w odstępach co około trzy tygodnie. Szukamy dolnej dawki leków – najniższej skutecznej. Dowiadujemy się, że jest ona niewłaściwa obserwując objawy, czyli doprowadzając do kolejnego rozchwiania astmy, nowych rzutów duszności.

Wizyty u naszego lekarza na które zapisani jesteśmy w NFZ odbywają się co około miesiąc. A my z Igą potrzebowaliśmy często dodatkowo jednej, a nawet dwóch wizyt u lekarza w tygodniu. Na szczęście nasz doktor przyjmuje również prywatnie i to dwa razy w tygodniu. Mimo to jest taka kolejka pacjentów, że z dnia na dzień nie ma możliwości się do Niego dostać. Na szczęście lekarz jest bardzo serdeczny i przy tym pracowity, a poza tym wydaje mi się, że uważa nasz przypadek za dość trudny, ciekawy – takie są moje przypuszczenia. Grunt, że zawsze robił nam grzeczność i przyjmował nas dodatkowo, niemal nocami, po ostatnim zapisanym pacjencie. A my tak z naszą kaszlącą Igusią kursowaliśmy 80 km do i 80 km z Warszawy, by upewnić się, że wszystko robimy dobrze i że Małej nie zaszkodzimy.

Obserwując kalendarz: Igusia może mieć uczulenie na olchę i brzozę, objawy alergii zdecydowanie się nasiliły gdy one pyliły. A brzózek u nas pod dostatkiem – i na naszej ziemi i w dowolnie wybranej okolicy...