50 minutowy atak

Zastanawiam się, czy inne mamy mają takie dylematy i zniżki nastroju. Czy też się tak rozczulają jak ja? Znam kilka rodzin z dziećmi dotkniętymi astmą i dorośli robią wrażenie takich spokojnych, opanowanych, nie przejmujących się... Może to ja jestem po prostu nadwrażliwa?

Tymczasem następnego dnia po nocnym ataku, tuż po 18.00 Iga znów miała napad duszności - łagodniejszy o tyle, że pomiędzy kaszlnięciami łapała oddech, za to jeszcze bardziej stresujący niż zwykle, gdyż trwał w nieskończoność, chyba z 50 minut. Mała pokasływała jeszcze z pół godziny po podaniu leku rozkurczowego. Gdy włączyłam się do akcji o 18.15 Iga już od dobrych 20 minut kaszlała. Rafał podał jej już zarówno lek rozszerzający oskrzela, jak i lek przeciwzapalny, a ona kaszlała dalej, aż do 18.48. A na ulotce piszą, że duszność ustępuje po 20 minutach. Już myślałam, że może przyczyną jest rzut zapalenia oskrzeli, ale o 19.00 Iga kaszleć przestała i objawy nie wróciły już ani na moment.

Gdy Isia kaszle Rafał wygląda, jakby czołg po nim jeździł w tę i z powrotem. Pytam:

- Czemu się aż tak denerwujesz? - Chcę go jakoś pocieszyć. Przecież nasze własne doświadczenie pokazuje, że leki jednak na Igę działają i duszność za każdym razem ustępuje. A on mnie na to zapewnia, z taką ściągniętą troską twarzą, że jest OK, że wcale się tak bardzo nie martwi. Albo nie dociera do niego, jak bardzo się boi, albo usiłuje skrywać to przede mną. Żal mi go ogromnie.