Z rozżaleniem

Od rana tak chodzę  i się gryzę trochę, że to takie niesprawiedliwe, że mamy dziecko przewlekle chore... Igusia jest takim energicznym, kochanym, słodkim maluchem, takim radosnym, roześmianym, rozbrykanym, a przy tym grzecznym. Dlaczego akurat ona musi chorować?

Przez pierwszy rok patrzy się na swoje maleństwo niemal przez lupę, by nic nie  przegapić, nie zaniedbać, żeby tylko było zdrowe i dobrze, harmonijnie się rozwijało. Potem, gdy podrośnie pojawia się ulga – dziecko jest silne, zdrowe, chodzi, zaczyna mówić. Udało się. Mamy zdrowego, prawidłowo rozwijającego się Dzieciaczka!

Aż tu nagle przyplątuje się – w oka mgnieniu i pomimo starannego leczenia i pielęgnowania - ciężkie zapalenie płuc, równolegle rozwija się alergia i nagle zostajemy porażeni diagnozą: astma. Choroba przewlekła, de facto nieuleczalna. I znów zaczynamy patrzeć na ukochane maleństwo z miłością połączoną z nieustającym lękiem i troską. Każde kaszlnięcie powoduje gęsią skórkę ze strachu. Co chwila zadajemy sobie pytanie: czy to odkaszlnięcie to tylko podrażnienie, zakrztuszenie, czy może początek duszności?

Czasem myślisz sobie: To tylko astma, drobiazg, z moim dzieckiem jest w sumie wszystko w porządku. A czasem - dlaczego nas to dotknęło, dlaczego moje dziecko jest nieuleczalnie, przewlekle chore na astmę? Wszystko zależy od nastroju, od tego, czy danego dnia czujesz się wystarczająco silny...