Decydujemy się

Następnego dnia wieczorem zaczynamy leczenie. Już nie tylko leki blokujące nadmierny skurcz oskrzeli, ale też i te dodatkowe, oddziałujące na stan zapalny w drogach oddechowych. W ulotce różne, przerażające dla rodzica informacje: że lek może zaburzać wzrost, że może powodować utratę gęstości kości… Stwierdzamy, że tymi ewentualnymi problemami zajmiemy się później. Teraz chcielibyśmy tylko – i za każdą cenę – by nasza córka przestała się dusić.

Dodam, że ostatnia nieprzespana noc to dla nas kolejna, chyba już trzecia czy czwarta pod rząd. Spędzając dzień na opiece nad dziećmi zaczynam się bać, że, otępiała, nie zauważę czegoś, zaniedbam, że spadną mi ze schodów, albo obleję je wrzątkiem. Zaczynam się słaniać, a moja koncentracja jest zerowa. Rafał, który co rano wstaje przed 6 rano, by na 8.00 dojechać do Warszawy do pracy, zaczyna się bać, że zwyczajnie uśnie za kierownicą. Nie płaczę wcale – nie mam kiedy.

W ciągu następnego dnia Iga ma kilka ataków astmatycznego kaszlu, a wieczorem zaczynamy ją leczyć. Już następnego dnia jest jakaś poprawa. Ataki kaszlu są rzadsze, mniej męczące dla Niuni. Lek ułatwiający oddychanie i pokonujący skurcz oskrzeli i płuc podajemy cały czas w maksymalnej dobowej dawce, czyli co 6 godzin. Gdyby nie to, że częściej nie należy, podawalibyśmy go co 4-5 godzin. Po rozpoczęciu kuracji ataki od razu wydają się słabnąć. Jesteśmy znów pełni nadziei. Lek rozkurczowy na oddychanie podajemy  jeszcze tylko kilka razy. Iśka oddycha wreszcie pełną piersią. Przesypiamy wymarzoną noc bez ataku. A ja zaczynam się szykować na poniedziałkową przeprawę w przedszkolu.