Kolejny nocny atak

Tymczasem nastała kolejna noc, 11 marca, wcześniej Iga miała powysiłkowy, stosunkowo mały atak duszności, a o pierwszej w nocy ze środy na czwartek znów na naszych oczach się dusiła. Scenariusz ten sam: suchy kaszel, niemożność złapania oddechu. Śpiąca w naszym łóżku Iga zaczyna pokasływać, nagle siada, podpiera się z tyłu i zaczyna kaszleć i kaszleć, nie nabierając pomiędzy rzutami kaszlu wystarczającej ilości oddechu. I dusi się i kaszle bez końca. Rafał podaje Idze lekarstwo przeciw duszności i natychmiast biegnie do ubikacji i wymiotuje. Jego ciało nie wytrzymuje tego potwornego napięcia. Iga nie panikuje. Jest dzielniejsza, niż można się tego spodziewać po trzyletnim dziecku. Najwyraźniej wie już, czego ma się spodziewać, ufa nam. Między atakami szepcze:

- Usiądź… za mną mamo….przytul…  I opowiedz mi… o płucach….

Więc tak właśnie robię. Siedzę za nią, a ona opiera się o moją klatkę piersiową, obejmuję ją delikatnie, i – starając się świadomie i głęboko oddychać, by modelować dla Igi jak ona sama ma wyrównać oddech – mówię do niej co mi tylko przyjdzie do głowy, o oddychaniu, kaszlu, astmie i lekarstwach na nią. Tym razem atak trwa znacznie krócej. Po 15 minutach od pierwszego kaszlnięcia Niunia oddycha już normalnie, a w pięć minut później śpią oboje mężem.

Jestem spocona jak drwal po dniu pracy i gotowa do joggingu albo meczu koszykówki... Adrenalina – max.