Jednak leczymy

Patrzyliśmy na męczącą się Igusię. Szukaliśmy informacji za i przeciw leczeniu. Staliśmy w rozkroku. Przemawiały do mnie porady za włączeniem medykamentów. Czytałam, w dość urywkowych i niejasnych internetowych poradach, że im szybciej przy podejrzeniu astmy włączy się jakieś konkretne leczenie, tym większe szanse, że organizm się niejako „odczuli” i przestanie reagować astmatycznie. Rady te były zgodne z zaleceniem naszego doktora, więc, z ciężkimi sercami, zdecydowaliśmy się w końcu, że zaczynamy.

Jak rozumiem, w odniesieniu do astmy u dzieci obowiązuje zasada: im wcześniej zaczniemy leczyć jej objawy, tym lepszą zajmujemy wyjściową pozycję w walce z nią. Nie znaczy to wcale, że mamy jakiekolwiek szanse na wygraną. Z medycznego punktu widzenia – jeśli astma dotknęła dziewczynkę, to raczej zostanie z nią na dłużej. Jeśli chłopca – męskie hormony okresu dojrzewania sprzyjają i mogą pomóc zwalczyć cholerstwo. Ale teoria medyczna swoje, a życie swoje: kilka moich koleżanek miało w młodości rozpoznanie astmy, a obecnie, w dorosłym życiu czują się zdrowe i nie mają żadnych objawów choroby.