Szykujemy się do przedszkola, a tu atak grypy!

W naszym domu w najlepsze trwało psychologiczne przygotowywanie się wszystkich do wznowienia przez Igusię przedszkola. Tymczasem nasza przyjaciółka zawiadomiła, że (cytuję z pamięci): „W przedszkolach pomór. W naszym, na około 136 dzieci uczęszczających na zajęcia, stawiło się czterdzieścioro. Na leżakowaniu była ich czwórka. Pozostałe – chore. Panie łączą grupy. Wahamy się, czy nie zatrzymać synka w domu, by się nie zaraził”. W mediach pojawiły się doniesienia o kolejnym w tym roku ataku groźnej grypy. A w nas wzmocniło się i ugruntowało przemożne pragnienie, by zamknąć Igę w domu na cztery spusty i przetrzymać ją pod kluczem co najmniej do wiosny. Z drugiej strony, zakładając, że udało jej się już zregenerować i wzmocnić po szpitalu (a wiele na to wskazywało, gdyż infekcją od nas się nie zraziła, skończyły się też jej problemy z alergią skórną oraz przybrała wspaniale na wadze: wychodząc ze szpitala ważyła nieco ponad 14 kg, a na początku lutego już prawie 16 kg), to izolowanie jej od dzieci „na wszelki wypadek” wydawało nam się zdecydowanie niewłaściwe... Gryźliśmy się więc, jaką decyzję podjąć, a Igusia nam nie pomagała, gdyż dla odmiany po tysiąc razy dziennie dopytywała się, kiedy wreszcie pójdzie do przedszkola. Szczerze powiedziawszy z każdym dniem również mnie samej było coraz ciężej zajmować się 24 godziny na dobę naszą energiczną, rozbawioną, znudzoną, niewybieganą i niewybawioną Córeczką.

Trochę się oczywiście obawiałam, jak Niunia zaaklimatyzuje się na nowo w przedszkolu, czy nie będzie przestraszona, czy obejdzie się bez łez? Przypuszczałam jednak, że wszystko ułoży się dobrze. Igusia co dzień zapewniała nas o swej tęsknocie za koleżankami i kolegami. Podobało jej się również, że ma zostawać w przedszkolu na 3-4 godziny. Potem mój Kurczaczek miał sobie odpoczywać w domu, pod skrzydełkami (zbyt?)troskliwiej mamusi-kurki.