Karmienie "naturalne" vs karmienie "sztuczne"

W lutym, gdy Pola była w czwartym miesiącu życia, zaczęłam przyjmować do wiadomości, że mojekarmienie piersią zaczyna przechodzić do przeszłości. Co prawda ciągle jeszcze w nocy, jak i rano zdarzało się, że Polcia chętnie dawała się przystawić i ssała efektywnie. Jednak zazwyczaj miałyśmy z tym duże kłopoty. Mała źle łapała brodawkę, łykała powietrze, potem jej się odbijało, zaczynała płakać i zachowywała się tak, jakby nabrała urazu do piersi. Oczywiście zdaję sobie dokładnie sprawę, co w takiej sytuacji powinna zrobić:

„idealna matka, która karmi piersią, gdyż wie, że to najcudowniejszy dar, jaki może ofiarować swemu dziecku” (powyższe to dość dowolna trawersacja poradników z cyklu: „Milion powodów, dla których powinnaś pokochać naturalne, zaś znienawidzić sztuczne karmienie”).

Jednak ja, zmęczona i osłabiona ostatnimi zdarzeniami, za każdym razem gdy Polka zaciskała, a następnie wyginała buźkę w podkówkę byłam gotowa płakać razem z nią i bardzo się spinałam. A gdy w efekcie podawałam Małej butlę, ona rozpromieniała się, jadła chętnie, ze smakiem i radosnym uśmiechem. Gdy nie udawało nam się zgrać przy karmieniu piersią, bardzo sumiennie starałam się odciągać pokarm laktatorem i następnie podawać go butelką. W ten sposób udało nam się pokarmić i pojeść tak „pół-naturalnie” jeszcze przez kolejny miesiąc. Dobre i to.

Tymczasem Igusia po opisanej ostatnio akcji protestacyjnej zaczęła, ku mej wielkie uldze, wręcz tęsknić za przedszkolem. Przestaliśmy też przestrzegać ostrej kwarantanny, zaczęliśmy odwiedzać z dziewczynkami sklepy, co obie uwielbiają. Spotkaliśmy się też z przyjaciółmi. To co nas bardzo pocieszyło, to fakt, że ani Iga, ani Pola nie podłapały mojej infekcji wirusowej, która, po półtora tygodnia mojego chorowania, rozwinęła się również u Rafała i trzymała go mocno przez niemal tydzień. A szczerze mówiąc nie udało się nam porządnie od córeczek odizolować. To trudne, gdy się całkiem często śpi razem w jednym łóżku.