Zachorowałam na grypę.

Pod koniec grudnia złapałam grypę. Kichałam trochę, gardło bolało, łamało w kościach, miałam 38-39 stopni gorączki, a w sercu totalną panikę, że zarażę dziewczynki. Wydawało mi się to absolutnie nieuniknione. Pola ssała wtedy pierś non stop, bo miałam mało pokarmu, a Iga nie spała inaczej, niż całkowicie wtulona we mnie. Wietrzyłam więc ciągle, by wygonić zarazki, wymrażałam pościel, jadłam czosnek w tabletkach, witaminę c, paracetamol i leżałam jak kłoda. Obie dziewczynki wyglądały i zachowywały się jak zdrowe, co wcale mnie nie uspakajało. Gdy Iga się zorientowała, że jestem chora, zrezygnowała z jakichkolwiek zabaw ze mną, by mnie nie męczyć. Dbała, bym miała spokój i tylko często sprawdzała, czy leżę w łóżku w sypialni na górze, bo bardzo się bała, że będę musiała pość do szpitala.  Nie chciała, żebym wstawała, bo a nuż zacznę się wtedy pakować i zniknę?

Polcia w tym czasie wydłużyła sobie pory czuwania, więcej się rozglądała i wyraźnie zachwycała się światem. Naprawdę tak to wyglądało. Wpatrywała się z radością i miłością w moją twarz, sprzedawała mi zachwycone uśmiechy, często okraszone okrzykiem:

-         A! E! Lej! Mi! La!  

Zawsze przed rozpoczęciem ssania serdecznie uśmiechała się do mojej piersi.

Płakała natomiast właściwie zawsze po kąpieli, bo ubierania raczej nie lubiła. A może  poprostu kochała wodę i rozpaczała tak za oddalającą się wanienką? I z wózka regularnie wołała, by ją zabrać, jeśli akurat czuwała, bo chciała być na rączkach - nasza Cwaniarka.