Opieka w szpitalu

Myślę, że ani Rafał, ani ja nie byliśmy w najmniejszym stopniu przygotowani na jakąkolwiek poważniejszą chorobę dzieci. Tak się złożyło, że w tamtym okresie prawnie nie chorowały zarówno brzdące naszych znajomych, jak również sama Igusia. Nie licząc kolek, trzydniówki i drobnych przeziębień do ukończenia 2,5 roku Niunia była okazem zdrowia. Chrzest bojowy przeszliśmy dopiero przy liszajcu zakaźnym, który nas bardzo psychicznie wymęczył. Swoją drogą, gdy znajdę chwilę wstawię kilka zdjęć Igi z czasów tamtej choroby, by zilustrować skalę problemu.

W efekcie w grudniu dosłownie oszaleliśmy z niepokoju. Byliśmy wtedy świeżo po porodzie Polci, jeszcze nie skończył się mój połóg. Zapalenie płuc u dziewczynek przeraziło zarówno nas, jak i dziadków Igusi i Polusi. Na Działdowską trafiliśmy dzięki naszej dr Baszczewskiej, która konsultowała mnie telefonicznie po diagnozie w przychodni i właśnie tam kazała nam jechać oraz dzięki Tyni, naszej koleżance, która również usilnie nam ten szpital rekomendowała.  Nie wiem, jak dalibyśmy sobie radę, gdyby nie nasz rewelacyjny lekarz prowadzący. Doktor Bartosiewicz zaopiekował się nami po ojcowsku. Był niezwykle uprzejmy, uważny, wnikliwy, a przy tym serdeczny i uśmiechnięty. Zmordowana i przerażona Iga polubiła go od pierwszego wejrzenia. Pola przy nim ani razu nie zapłakała. Doktor udzielał wyczerpujących informacji podczas każdego osłuchiwania dziewczynek, tłumaczył przystępnie wszystko, co było dla nas niejasne. Odpowiadał na dziesiątki pytań, które mnożyłam. Przychodził poza godzinami obchodu gdy coś mnie niepokoiło i prosiłam o konsultację. Często sam z siebie, dodatkowo zaglądał do dziewczynek. Gdy pojawiały się jakieś dobre wieści z laboratorium nie czekał na obchód, tylko fatygował się, by nas o nich poinformować jak najszybciej. Było to tym bardziej ujmujące, że szpital w tamtym okresie przeżywał dosłownie oblężenie. Ponoć na początku stycznia sytuacja jeszcze się pogorszyła, niemniej już w grudniu lekarze i nieliczne pielęgniarki uwijali się jak w ukropie od świtu do nocy. Mimo to wszyscy poświęcali nam mnóstwo czasu i uwagi. Wygląda na to, że trafialiśmy na samych profesjonalistów i pasjonatów swego zawodu.

Byliśmy zdruzgotani stanem zdrowia naszych dziewczynek, przerażeni, że spotkała je poważna choroba i szczęśliwi – o ile to możliwe w tej sytuacji – że Malutkie leczone są w tym właśnie szpitalu, przez takich ludzi.