O mrozach ciąg dalszy

Na szczęście przy tych poważnych mrozach nie wiało za bardzo, bo byłoby z nami kiepsko. Prognoza długoterminowa obiecywała w lutym zimę bardzo mroźną i pogodną. Nienawiść do aury wręcz kapała z moich zębów jadowych.

Ładowałam w domu akumulator od odzyskanego (na chwilę) auta i woziłam wodę od sąsiadów. Bańka była ciężka jak diabli, ale na nic nie starczała. Za punkt honoru postawiłam sobie, że w domu będzie czysto. Jak wie każdy, komu choć raz ją odebrano, w domu bez wody brud i bałagan i ogólnie strasznie nieprzyjemna aura, łatwo opisywana słowami niewłaściwymi w publikacji robią się błyskawicznie. Sprzątanie jakoś mi się udawało i było ślicznie. Tyle dobrego. Dwa prania zawiozłam do sąsiadki, nieocenionej Ulki. Dziewczynki brudzą z prędkością światła.
Zgodnie z klasycznym przebiegiem naszych domowych cyklicznych armagedonów mąż mój, Rafał, był rzecz jasna chory. Zaczął przyjmować antybiotyki, lecz nim zadziałały cierpiał okrutnie. Telepał się z gorączki, bolało go wszystko, nawet leżąca na nim kołdra sprawiała ból całemu ciału. Ostry stan grypowy. Połamany, cierpiący, ledwo żywy.

Uwijałam się i przy nim pracowicie i żal mi było mojego biedaka, chociaż to była JAK ZAWSZE jego wina, bo na mróz –20 zgodnie z tradycją wybiegał sobie tylko w majtkach... albo do sąsiadów udawał się w gumiakach wzutych na gołe stopy. No, jak to skomentować? Niech mili Czytelnicy mi pomogą.