Tłumiona histeria rodziców z urazem

Na dzień dzisiejszy - 9 września 2010 r. - niby wszystko u nas bez zmian, aczkolwiek obie moje córki kaszlą wyraźnie gorzej i więcej. Obserwujemy, podajemy leki i trzymamy kciuki, by nie wdarło się bakteryjne zapalenie oskrzeli. Cóż innego nam pozostaje?!?

A wracając do wspominek noworocznych: zima 2010 r. była szczególnie okrutna. Śnieżnej sannie oddawałyśmy się wybitnie sporadycznie. Głównie przyczajałyśmy się domu. Obie z Polą walczyłyśmy z oskrzelowym kaszlem. Iga, choć początkowo też kaszlała ostro i smarkała SAMA zwalczyła klujące się paskudztwo i to nas uszczęśliwiło. Do czasu, gdy po wizycie w przedszkolu około 10 stycznia Igunia dostała rozwolnienia, płakała, że boli ją brzuszek i pupka i odmawiała przyjmowania pokarmów w placówce (choć na kolację udo z kurczaka i michę kluseczek opędzlowała, aż jej się uszy trzęsły). W 30 minut po zaśnięciu obudziła się w regularnej histerii, że boli ją brzuszek. Szlochała, jakby jej za to płacili. Zasnęliśmy z nią w objęciach, zgnębieni. Jej przyjaciółka przyszła w tamtym tygodniu do przedszkola z kaszlem. Była u lekarza, który nic nie stwierdził i wyraził zgodę na przedszkole, w którym w kolejnym dniu koleżankę bolał brzuszek i wymiotowała. Objawy Igi wskazywały na zarażenie się od Julci jakimś wirusem.
A – jak wiadomo – na infekcje dziecka rodzice z urazem astmatycznym reagują tłumioną i skrzętnie ukrywaną histerią, więc pozostawaliśmy w nieustannym alercie, obserwując Małą cichcem, acz jak pod mikroskopem. 
Musiałam ruszać do pracy. Kończę około 22, wracam w środku nocy i tak bardzo szkoda mi było tych moich Malutkich, że zostawały w domu beze mnie. Polcia ledwo się wygrzebała, jeszcze katarzyła i pokasływała. Iga była podejrzana. A ja nie mogłam ich na bieżąco tulić do piersi. Wszystko pozostawało w rękach mego kochanego małżonka. Zdecydowanie za dużo, jak na tak płaską, męską pierś...