Astmatyczny wyrzut sumienia

Kiedy w styczniu, pewne licznych w naszej rodzinie zapaleń płuc udałyśmy się do lekarza okazało się, że w tam, na dole (czyli w drogach oddechowych mam na myśli rzecz jasna), wszystko jest osłuchowo czyste i w porządku. Do leków na astmę dostałam dodatkowo preparat ułatwiający odkrztuszanie i rozrzedzający wydzielinę. Nazajutrz u Poli szło ku lepszemu, a u mnie się nie pogarszało, co również odnotowałam jako swoisty sukces. Siedziałyśmy zamknięte na cztery spusty w domu. Bałam się odkurzać mimo widocznej potrzeby. Wiedziałam, że jak kurz się wzbudzi, to się nie pozbieram. 

Czułam się winna za tamten rzut astmy. Niosłam go z godnością, nazywałam „atakiem na własne życzenie”, nie użalałam się i nie spodziewałam obfitych dawek współczucia. Wygłupiłam się. Miałam pokusę, by sprawdzić, czy może już jest dobrze i może to wcale nie jest astma – ale to co się ze mną w efekcie działo, kazało mi nie mieć złudzeń, niestety. Postanowiłam więcej nie eksperymentować z lekami. A następnie to postanowienie złamałam jeszcze wiele razy.