Niesubordynacja

W styczniu, jak nadmieniałam, miałam nawrót/kolejny atak astmy. Kaszel był męczący, duszący, z poświstem, szarpiący płuca, z olbrzymią ilością wydzieliny zalegającej od gardła w dół. Udałam się do (uroczego skądinąd) lekarza z naszej wsi, by wykluczyć/potwierdzić zapalenie płuc. Wstyd się przyznać, ale byłam mało sumienna w przyjmowaniu leków. Od października pilnowałam dawek przez miesiąc, potem stopniowo wdała się nieregularność, a pod koniec roku nie brałam ich wcale. Efekt – jak widać w pierwszej linijce... Ale po kilku tygodniach naprawdę wyglądało na to, że ich nie potrzebuję. A potem równie lawinowo się pogorszyło. Jednego dnia pojedyncze kaszlnięcia i długie okresy przerwy, a drugiego – Sodoma i Gomora. Przyjaciółka skwitowała moje niedomogi surowymi słowy:

-         Wybacz agabe, ale sama sobie zafundowałaś ten stan. Regularne branie leków to podstawa przy astmie. Czy chcesz doprowadzić do sytuacji, gdy wejście na schody będzie kończyło się atakiem duszności, potami i totalną niemocą?

Zajrzałam w głąb swojego Ja i biorąc pod uwagę, jakie cyrki wyczyniam z lekami, odpowiedź brzmi – tak, chyba chcę.