Jak się leczyłyśmy

Sam fakt, że chorowałyśmy na przewlekłe zapalenie oskrzeli jednocześnie wszystkie trzy kazał nam przypuszczać, że jest to na tle astmatycznym, nie bakteryjnym. Nie wiem, czy słusznie, ale takie mieliśmy przekonanie. Dziewczynki nie miały gorączki, dobrze jadły i piły, były radosne. Kaszlały okropnie – jednak głównie po obudzeniu oraz po uśnięciu. Iga kaszlała mniej przerażająco niż Pola. W malutką pakowaliśmy sterydy wziewne w dawkach samodzielnie zwiększonych. Z duszą na ramieniu rzecz jasna. Lekarz nas potem pochwalił i powiedział, że gdy rodzic już jest wyszkolony przez specjalistę, wie co i jak podawać, w jakich granicach może zwiększyć dawkę to powinien to robić, bo im szybciej zadziała, tym większa szansa, że opanuje chorobę. Rolą dobrego lekarza jest dobrać dziecku leki i wykształcić rodzica na biegłego fachowca od astmy.

Moje panny przyjmowały wtedy: wziewy z dysku lub tuby na oskrzela, steryd do nosa i antyhistaminowe syropki doustnie. Polcia krople do nosa dostawała wtedy niesterydowe i wyraźnie jej nie pomagały – nie blokowały drogi nos-oskrzela. Postanowiliśmy poprosić doktora o zmianę leku na mocniejszy, skoro Mała skończyła już roczek. Inna sprawa, że gdy mi przepisano krople sterdydowe, to efekt był taki, że po trzech tygodniach stosowania zmniejszył mi się katar, a po czterech tygodniach zaczęła mi z nosa lecieć krew. I lek do odstawki, bo reagowałam krwawieniem na każdą dawkę. A miałam go stosować przewlekle.

Gdy unaoczniam sobie, jakie dawki chemi, sterydów pchamy w nasze Skarby od maleńkości, to serce mi podjeżdża do gardła. Nie lubię astmy.