Wspominki. Astma-Sylwester 2010

Już w Wigilię wszystko się skomplikowało. Obie dziewczynki miały lejący katar, spływający do oskrzeli i gęsty, odrywający kaszel. Polę na oko diagnozowaliśmy jako pewne zapalenie oskrzeli. Świadomie nie poszliśmy do lekarza, wiedząc, że do sterydów zaproponuje antybiotyki, a tego chcieliśmy za wszelką cenę uniknąć. Próbowaliśmy dotrwać do 5 stycznia – dnia wizyty wyznaczonej u doktora Bartosiewicza. Ja miałam zapalenie oskrzeli na tle astmatycznym (przed świętami zaniedbałam swoje leki wziewne) i przez prawie trzy tygodnie kaszlałam na potęgę, za każdym razem na pograniczu wymiotów z wysiłku. Byłam obrażona na los. Sylwestra manifestacyjnie przespałam. Dzieci też spały, a mój biedny mąż wystrzelił za domem kilka samotnych fajerwerków i smutny poszedł spać pół godziny po północy.

Pierwszy dzień nowego roku powitały cztery nosy spuszczone na kwitnę, z tego trzy ciężko zakatarzone. Patrzyłam na córki ze strachem i zastanawiałam się ciągle, czy to „tylko” kolejny atak astmy, który jakoś opanujemy, czy też idziemy do szpitala.

W bonusie Pola miała drugą odsłonę buntu dwulatka. Dołączyły się do niego przeziębienie oraz przemęczenie świątecznymi gośćmi i zamieszaniem. Próbowała na nas wymuszać wrzaskiem. My twardo się nie dawaliśmy, a ona była wytrzymała i konsekwentna w swoim proteście. Zmordowaliśmy się wszyscy.