Po to astmatycy biorą baterię leków, by żyć normalnie

W grudniu szykowaliśmy dom do Wigilii. Przywieźliśmy z lasu grube gałęzie, pomalowaliśmy je na złoto i srebrno, na drutach (również pomalowanych) przyczepiliśmy pod sufitem i ozdobiliśmy bombkami i świecznikami. Prezenty zapakowaliśmy w ciemny papier, a Igusia narysowała kontury kwiatków, w które wpisaliśmy imiona obdarowanych. Wyszło bajkowo. Łyse gałęzie pomalowane sprejem na złoto zamieniają się w cud - zadziwiające.

Mniej cudowne było to, że Pola znów zaczęła ostro katarkować, wydzielina z nosa przezroczysta, alergiczna...

Zgodnie z zasadą naszego doktora Bartosiewicza:  „po to alergicy-astmatycy biorą tyle obciążających ich organizm leków, by móc funkcjonować normalnie” kładliśmy jak zawsze duży nacisk na zajęcia sportowe Igusi i – poniekąd – Polusi. Igunia chodziła na tańce do grupy dla maluszków – w czerwcu wszyscy artyści (około 140 osób od maluchów do dorosłych) dali serię przedstawień dla całego Wyszkowa – za każdym razem pełna sala! Polcia w czasie zajęć pracowicie polerowała linoleum w domu kultury ze szczególnym uwzględnieniem schodów. W piątki jeździłyśmy na gimnastykę korekcyjną bo Igusia (przejściowo na szczęście) krzywo stawiała nogę i nadmiernie spinała lewą stronę ciała. A potem we trzy wskakiwałyśmy do basenu. Isia pływała, Pola brodziła, a ja baczyłam by ich głowy znajdowały się co jakiś czas nad wodą, podstawiałam się pod bicze wodne i moczyłam się wraz z dziećmi w jacuzzi. Ścianka wspinaczkowa Igę przerosła. Huśtała się w uprzęży jak na huśtawce, a wspinać się zwyczajnie bała. Spróbujemy za rok czy dwa. Ze ścianki najbardziej podobały jej się zwykłe drabinki na sali gimnastycznej i po nich skakała jak małpeczka.