Wszyscy zdrowi na wakacjach

W kolejnych tygodniach astma przyczaiła się w ukryciu. Wszystkie trzy cieszyłyśmy się końskim zdrowiem. Szalałyśmy nad morzem w towarzystwie czwórki naszych przyjaciół – dwóch słodkich chłopców oraz ich równie uroczych rodziców. Po dwóch tygodniach dojechał do nas mój mąż. Spacerowałyśmy kilometrami, opalałyśmy się, pływałyśmy, a wujo z ciocią produkowali piękne budowle z piasku, dzięki czemu ja nie musiałam się nawet dotykać do foremek i łopatek, co bardzo sobie chwaliłam. No i jedliśmy, jedliśmy i jedliśmy – tony pyszności. Świeciło słońce i poczułam, że wreszcie odpoczywam.
Igusia umilała mi czas interesującymi dyskusjami:

- Mamusiu, chciałabym zawsze być z Polusią – powiedziało moje kochane Słoneczko. - Jak już dorośniemy i ja będę mieć męża i Polusia też, to żebyśmy mieszkały razem w jednym domu, wiesz?
-Tak? A my? Gdzie my z tatą wtedy będziemy?
- Wy już wtedy umarniecie!! – odparł Skarb z rezolutnym uśmiechem.
Po przetrawieniu tej wiadomości mówię:

 - Wiesz, ale może moglibyśmy pożyć trochę dłużej? Zobacz, my już jesteśmy dorośli, a i dziadek i babcia, czyli nasi rodzice żyją i nawet są w miarę sprawni, chodzą o własnych siłach, pracują. To może my byśmy też tak mogli?
Iga po zastanowieniu:
- No, dobra.

Innego dnia Igusia mruczała coś pod nosem całkowicie niezrozumiale, więc powiedziałam: - Nie rozumiem, co mówisz. – Igusia zabełkotała coś w odpowiedzi, więc powtórzyłam:
- Nie rozumiem.
Iga wciąż bełkotała, więc ja:
- Nadal!
- Nadal! – Iga na to.
- Co nadal??
- JA nadal nie rozumiem co JA mówię! - odparła Igusia.

PS.
Ja - Kto jest moją najukochańszą Igusią na całym świecie?
Iga - Ty!...... Hehehe, ale ci śmiesznie powiedziałam!!