Matka wymięka

Nie opuszczało mnie przemęczenie. Pewnej soboty wracając z pracy zdrzemnęłam się nad kierownicą. Zaczęło mnie wozić po całej drodze, na szczęście obudziłam się, zatrzymałam na stacji, pospacerowałam, wypiłam colę. Niewiele to dało, ale jakoś dojechałam do domu w jednym kawałku. Rafał, któremu się ostatnio chwaliłam, że super mnie wyszkolił i dobrze jeżdżę powiedział, że ta historia to dowód, że dobrym kierowcą wcale nie jestem.  Powinnam się na awaryjnych zatrzymać natychmiast, na szosie, a nie szukać stacji. I ze słowami:

-         Przemyśl to - opuścił pokój w którym leżałam bez życia.

W nocy zasypiałam na siedząco karmiąc Polę i budziło mnie mleko spływające z butelki na moje nogi i kręcące się dziecko, zdziwione, że nic nie leci do otwartej buziulki. Dobrze, że przysypiając nie upuściłam Niuni.

W kolejnych dniach zasypiałam też przy karmieniu wieczornym, o 19.00. Kąpanie i kładzenie Igusi całkowicie przejął Rafał. Ta zaś przechodziła samą siebie w swojej słodkości, uroku i cieple. I nie kaszlała już nic a nic. Marzyła o tym, by nosić kolczyki i kombinowała, jak to osiągnąć bez przekłuwania uszu, gdyż igieł panicznie się boi w związku ze swymi szpitalnymi doświadczeniami. Umówiłyśmy się, że jak będzie gotowa to ja jestem do dyspozycji i mogę ją każdego dnia zawieźć do kosmetyczki na przekłucie. Na tym stanęło.