Choruję solo

Mama mogła zostać u nas tylko do końca tygodnia, kończył jej się urlop. Na kolejny tydzień Rafał wziął wolne w pracy (z duszą na ramieniu, bo to była raczej nowa praca...) by być na miejscu niezależnie od tego, czy będę musiała pójść do szpitala, czy też lekarz pozwoli mi zostać w domu.

Do swojego stanu (braku)zdrowia podchodziłam z dużym dystansem. Zależało mi, by uniknąć szpitala, ale miałam pewność, że tym czy innym sposobem lekarze w końcu mnie wyleczą. Natomiast mama denerwowała się okropnie i razem z mym małżonkiem nieco panikowali. Wrednie więc podpowiadałam im, by się tak nie martwili tylko – jako, że zbliżał się termin odbioru wyników mojej biopsji - by zostawili sobie trochę energii na przetrawienie informacji, że mam raka. Mama moja, biedna, drżąca mówiła mi, że przecież na zapalenie płuc można nawet umrzeć, a ja jej na to, że nie ma mowy, najpierw przejdę przez uciążliwą chemioterapię....
Taka byłam okropna i mamusi dokuczałam, aż się zaczynała śmiać z tej mojej wredności i w końcu przestawała się martwić tak bardzo.

Jeśli zaś chodzi o moje rzeczywiste podejście do guzów w piersi, było ono podobne do tego na temat zapalenia płuc. Wychodziłam z założenia, że guz (guzy?) jest mały, wyniki krwi dobre, więc nawet jeśli lekarze zdecydują się na operację, to ona niewątpliwie pomoże, zaś ewentualna chemioterapia ostatecznie wykończy drania i będzie po temacie. Wierzyłam w to z całą mocą i nie rozczulałam się, a nawet nie lękałam. W nocy w rzeczy samej prawie nie spałam, ale wyłącznie przez straszliwy kaszel.