Około godziny 12.00 w południe odebrałam telefon z recepcji neurologa z pytaniem czy potwierdzam wizytę. Potwierdziłam. Pani na to:

- Proszę się tylko pod żadnym pozorem nie spóźnić, bo pani doktor niezbędnie musi wyjść z pracy o 17.30. - Ja na to, że właśnie miałam dzwonić, by uprzedzić, że spóźnimy się, choć z pewnością nie więcej, niż 10 min. Rozpoczynają się negocjacje.

Pozwólcie, że w kilku odsłonach opiszę niewiarygodnie długi i pełen przygód Dzień Badań Neurologicznych Polci.

Plan mieliśmy z założenia trudno realizowalny. O 16.15 na ul. Konwiktorskiej mieliśmy spotkanie z doktorem Bartosiewiczem. W placówce NFZ, więc pod gabinetem koczują tłumy zdenerwowanych rodziców i takiż dzieciaczków. Zapisana była córka jedna, do zbadania dwie (o ile lekarz nasz zgodzi się na jawne wykorzystywanie go i branie na litość). A już o 17.00 neurolog na ul. Wilczej, to jest w samym centrum Warszawy. W sumie nie daleko. W godzinach szczytu jednak, przy korkach "w sumie" robi wielką różnicę.

Pola przestała gorączkować, ja szukałam dla niej neurologa, Rafał zabrał skrzynię z volva do spawania, rozwalone auto stało na środku podwórka tam, gdzie się rozpadło pod mymi rękami. Zabraliśmy Igusię na naradę do doktora Bartosiewicza. Stwierdził on, że nie jest dobrze. Ale też nie jest beznadziejnie.